Stel, ik ga ooit dood

Vis - En daar ga ik gemakshalve wel even van uit. Dan moeten mijn nabestaanden er maar lekker hun eigen invulling aangeven. Dat cliché geroep van: "Dan wil ik dat ze er een feest van maken en iedereen dronken wordt en zo". Gaat bij mij niet gebeuren, gaat bij jou niet gebeuren, je wil het wel, maar ze doen het niet. Gewoon het standaard ritueel, de achterblijvende lopen een eindje met die kist weg, naaien hem op de band en hup, de oven doet de rest. Elkaar handje geven, koffie, plakje cake en zich verlekkeren aan de nichtjes die ze al bijna tien jaar niet meer hebben gezien en waarvan ze nooit hadden verwacht dat ze zo vol in de bloes zouden zitten. Helaas, het wensenlijstje is misschien groter maar zoals zovele wensen in het leven blijft ook deze oningevuld...